Z wiedzy psychologicznej wynika, że pierwsze lata życia dziecka mają szczególne znaczenie dla całego jego rozwoju. Dzieci w młodszej grupie przedszkolnej różnią się od dzieci w grupach starszych. W ciągu okresu przebywania dziecka w przedszkolu następują znaczne zmiany w wyglądzie dziecka. Dziecko dojrzewa społecznie. Na początku jest mało samodzielne, nie potrafi bawić się w grupie, ma mały zasób słownictwa. Z czasem rozwija się jego słownictwo, nabiera umiejętności funkcjonowania w grupie, także zdobywa liczne sprawności intelektualne. Stopniowo polepszeniu ulega zdolność koncentracji uwagi, zwiększa się zdolność zapamiętywania. Wzrastają u dziecka umiejętności manipulowania przedmiotami i precyzja ruchów umożliwiając w przyszłości pisanie. Dzieci w wieku przedszkolnym charakteryzują się duża potrzebą ruchu, a ich podstawową czynnością jest zabawa służąca poznawaniu otoczenia. Harmonijny rozwój dziecka przy zapewnieniu mu przez otoczenie optymalnych warunków rozwoju umożliwia dziecku w przyszłości zdobyć wykształcenie, kształtuje potrzeby duchowe i wrażliwość estetyczną. Prowadzi do wpojenia odpowiednich zasad społecznych i w konsekwencji umożliwia jednostce życie w społeczeństwie w pełnej akceptacji z jego strony.

Wnikliwa obserwacja dziecka w przedszkolu przez nauczyciela oraz wymiana uwag z rodzicami pomaga w wychwytywaniu nieprawidłowości w rozwoju dziecka. Jeżeli dziecko ma stwierdzoną niepełnosprawność lub jest nią zagrożone, potrzebne są przemyślane, ujednolicone działania, które pomogą mu pokonywać trudności w poznawaniu świata oraz uczestniczeniu w życiu społecznym i osiąganiu samodzielności.

Wczesna wspomaganie rozwoju dziecka to wielospecjalistyczne, kompleksowe i intensywne działania mające na celu stymulację małego dziecka w zakresie kompensacji braków rozwojowych. Jest to także przygotowanie rodziców – pierwszych rewalidatorów i wychowawców do umiejętnego postępowania z dzieckiem.

Oddziaływania wczesnej interwencji powinny rozpocząć się w jak najkrótszym czasie od momentu uzyskania informacji przez rodziców o nieprawidłowościach rozwoju dziecka. Wczesna wielopłaszczyznowa diagnoza oraz podjęcie terapii jest niezwykle istotne ze względu na dużą plastyczność centralnego układu nerwowego.

Najważniejszymi celami prowadzonej terapii są :

- poprawa ogólnego stanu zdrowia dziecka

- zapobieganie występowaniu i pogłębianiu niepełnosprawności

- pomoc w pełnym wykorzystaniu potencjału rozwojowego, jakim dziecko dysponuje    

w zakresie funkcji poznawczych, rozwoju ruchowego, komunikacji i kontaktów społecznych.

Podsumowując, podjęcie działań stymulujących dziecko we wczesnym etapie rozwoju ma bezpośredni wpływ na osiągnięcie większej niezależności, samodzielności i lepszej jakości życia jako dorosły.

Opracowała mgr Joanna Dąbrowska